دعایت میکنم روزی زلال قطره اشکی    بیابدراه چشمت را  سلامی اززبان بسته ات  جاری شود بامهر 

                                                  به آســــــمان هم که نگاه می کنم

                                                     ســــتاره ها جابجا شده اند!!

                 همه چیز رنگ تـــازه ای به خود گرفته...      از غــــــــربت این زندگی  لــذت  می برم !

هر حرفی که بوی دوست داشتن بدهد آخرین کلام است...

نقطه.

سر سطر....!

تو

آخرین کلام قافیه شعر من هستی...

همیشه در آغاز

همیشه در پایان

نقطه.

سر سطر..............

خود را مرورمی کنم

من لمس کرده ام...نبض لرزان نیلوفری را در باتلاقی طوفان زده

من نظاره کرده ام...تلاطم خاطر قاصدک را در اضطراب رساندن پیامش

من چشیده ام...حلاوت سجده ی گلبرگ های عاشقی را پیشگاه معشوق

مرا از حس رهایی در جاده های خاکستری نترسان

من خود به پیچک باغچه ی همسایه مشق عشق داده ام

قلبی را که به سویت پر می کشد ...در حصار اشک محبوس نکن

 براستي ما چه ساده به هم پيوند زده بوديم ثانيه هامان را ......

و چه ساده تر این پیوند گسست...دلی شکست...اشکی جاری شد ...و دستی در جستجوی دستی دیگر در هیاهوی سکوت این روزهای  سردرگم ، گم شد ...

به سادگي من ناباورانه به باور بودنت رسيده بودم تو باور لحظه هاي من شده بودي اما افسوس افسوس

تمام زیبایی های بودنت را از یاد برم

نمیدانم

تمام دلخوشی های حضورت

در تنگنای دلتنگی هایم

خشکید

و همه شوق انتظارم

بی هیچ امیدی

بر گوشه دلم محو شد

گاه می اندیشم

کاش همنشین لحظه های بی قراریم

کسی جز تو نبود . . .

و همچنان مهربانی می کنی

لبخند تو برایم شرمندگی مکرر

به بار می آورد

و سکوتی آشنا که آبستن پرسش بی جواب من است:

چه طور می توانی این قدر وسیع باشی؟!

و حتی بیشتر از آنکه هر روز و شب لحظات بارانی نگاهت را

با خویش نجوا می کند...

من به آفتاب خواهم گفت

از زلالی چشمان تو  ، سراغ قطره قطره اشک هایم را بگیرد و

از ترنم نفس هایت صدای زمزمه وار دلدادگی هایم را

با صمیمیت روزها و شب های عاشقی تفسیر کند

این روزها من مانده ام و شکوه نگاه همیشه ماندگار تو

و شمیم عطر نفس هایت که هرروز در ذهنم تکرار می شود

و تمام دلتنگی های عالم جمع میشود و خودرا در گوشه دلم جا می کند

من نمیدانستم دلم اینقدر گنجایش دارد

که می تواند این همه دلتنگ بماند و باز.....

تو در سرتاسر آن  با همه وجود نازنینت

جای خودرا داشته باشی

پس به نام همان حس سرشارت که بوی بنفشه های دوستی می دهد

درشبی که ستاره امید درآسمان گرفته دلم سوسوی غریبی داشت

درروزهایی که دلم باخارهای ناامیدی آزرده شده بود وباکوله باری ازدلتنگی دل به دریازدم وبرای آمدنت دعاکردم

وآنگاه توآمدی

ودلم درزلال آبی چشمانت غرق شدوحباب نازک قرنهاسکوتم راشکستی توناجی تمام ثانیه های چشم انتظاریم شدی.

ومن جزاین دستهای خالی شرمسارچیزی برایت نداشتم

دستهایم رارهانکن

راسیراب میگردانی بانفسهایت برایم دعا میکنی

مادرم

امروزتنهایم تنها ازکسانی که هیچگاه پابه پای اشکانم اشک نریختندتنهاازدستانی که دستهایم رابه وقت شادی وغم نگرفتند تنهاازپنجره هایی که به روی امیدم گشوده نشدند

مادرم

می دانی اگرنباشی دیگرجایی نیست تاگریه کنم,چشمی نیست که به خنده هایم دلخوش کند,قلبی که درسینه ام است دیگربرای کسی شادنمی شود برای کسی نمی سوزد

مادرم

صدایم کن تاباصدای تو,تورادرخودتکرارکنم تاشایدپیچک تنهای دلم روح روئیدن راباورکند

مادرم

چترم باش نه برای دلتنگیهایم ونه زمانی که بارانی ام,بلکه برای همیشه

           غم آوارگی و دربه دری

                         قاصدک وای به من!

                                   همه از خویش مرا می رانند !

                                            همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند !

                         قاصدک دریابم !

                                             آسمان نگهم بارانی ست

قاصدک غم دارم !

           غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم

                          قاصدک دیگرازاین پس منم و تنهایی

                                        می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست... !! 

وخواستم برایت که                                                                               

هیچگاه صدای جیرجیرکهاتنهانوازشگرسکوتت نباشد                                                            

هیچگاه خداازتونگیردآنچه راکه ازمن گرفت                                                                

هیچگاه باران تنهایی مغلوب وجودت نشود                                                        

هیچگاه باران برپنجره چشمانت نقش نبندد                                             

هیچگاه پروازتنهابهانه زیستن تو نباشد                                   

وهمیشه پیچکی داشته باشی به ساقه های بلندهستی

دنيا رفيق مزاحم است ...

 کودکي ام را پس نميدهد....

 خـــدايا : ميخواهم برايم بگويي

 چرا خوابِ شبهاي دلتنگيم تعبير نمي شود؟

 چرا هفت فصل عاشقي بهار ندارد ؟

 ميخواهم بدانم !

 زمانه که مرا به بازي گرفته به بهشت ميرود يا جهنم ؟

من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...

دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو چیزی نمی خواهم جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای مهربانت را، جز نگاه آرامت را که دیرزمانی است در سیل باد بی وفای زمانه گم کرده ام.  

هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است... .  

شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای خاطره اشک می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های خیره و خسته ات را نداشتم، شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که چقدر دوستت دارم... .  

روزی صد بار با هم خداحافظی کردیم اما افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو را به خدا سپردم!  

ریزش باران راباحضورماه درایینه چشمانت دوست دارم

صدای قدم هایت را که می شنوم

سکوت آلوده به غبار فراموشی می شود

پرنده ی قفس بال و پری تازه می گشاید

خورشید می سوزد

و باد بی هدف گیسوان تنهایی را به رقص می خواند

صدای قدم هایت را که می شنوم عاشق می شوم ..

میخواهم بنویسم بازهم ازتو برای تو..

اما ذهنم یاریم نمیکند... نمی دانم ..

ازکجاپیداکنم واژه هایی راکه عشق بی نهایتم رافریادکند..

واژه هایی که تپش های قلب عاشقم رابیان کند..

والتهاب لحظات عاشقانه دیدار رابگوید. اما

میدانم تومیدانی... که درقلبم جاودانه شده ای...

ماندگارتاهمیشه... تابیکران... تابی نهایت..

ملالی نيست جز اين همه اندوه
و بغضی كه هنوز فروكش نكرده
من ماندم و دلی ساده كه هر شب پای پياده تا آسمان هفتم تو صعود می كند
ولی باز... نمی دانم من دير می رسم يا تو زود می روی؟
باز هم همان قصه است... همان حكايت هميشگی
خواستم باشی تا نقطه چين های بی پايان زندگی ام را پر كنی
نه اينكه خودت هم نقطه چين شوی و ناخوانا باقی بمانی
سفره ی وسيع عشق آسمانی تو را لايق نيستم ،

اما تو خودت را در عشق
زمينی و كوچك من جاری كن.
تو كه می دانی فرصت من برای با تو بودن كم است!!!
تو كجا مانده ای؟ عشق را در كجای محضر مقدست گذاشته ای كه
دست های كوتاه من به آن نمی رسد ؟
بگذار صادقانه بگويم ، خسته ام از اين همه فاصله
از خط ممتد ميانمان . دلگيرم از تو ، از خودم ، از نابسامانی روح
خدايا بی قراری در چشمانم بيداد می كند!
می خواهم بخوانی مرا...
سالها می گذرد از آن زمان كه گم شدم

در كوچه پس كوچه های خاكی دلتنگی
می خواهم پيدايم كنی. بگو می مانی برای من!
تو كه می دانی فرصت من برای با تو بودن كم است... 

گله دارم                                                                                                                          

اززمونه گله دارم                                                                                                      

ازاین که سرنوشت این غصه روبرام نوشت

ازاین که روزگارطلسم بغضمو سرشت     

ازاین که دست زندگی دلتنگیمو برام نوشت

خدایا                                                                                                                                         

گله دارم                                                                                                                              

ازآدماگله دارم                                                                                                          

ازاین که نغمه های آشنایی,فقط رو لب آدماست

من وسکوت وماه و شب,قصه این دل رهاست

ازاین بازیچه بودن تودست سرداین مردم       

ازاین رویای سردرگم,ازاین آوارتنهایی         

ازاین روییدن مهتاب تو این شبهای بی پایان   

گله دارم گله دارم

ای کاش این فصل برای همیشه متوقف می شد

فصلی که امدوبیستمین نسیم تنهایی را برای من به ارمغان اورد

نسیم تنهایی که دران امروز وفردایی برایم نیست

نسیم تنهایی که مرا در حسرت بی فردایی رها کرد

نسیم تنهای که لباس سکوت رابه تنم پوشاند

وعشق رادرمن سرکوب کرد ومرابه خلوتی همیشگی کوچ داد

خلوتی که نامش تنهایی ست

ومن همچون پرنده ای بی بال وپر که توانایی پرواز را ندارد

در این خلوت برای همیشه محکوم به حبس ابد شدم

واینک تنهایی ام را چه غریبانه به اغوش می کشم

ای کاش موج اوای غریبانه ام  که از شهر غریب دلم بر می اید

برای همیشه خاموش می گشت

وای کاش این لحظه، لحظه ی مرگ که نامش زندگی است

برای همیشه نابود می گشت...    

                                                                              تنهای من تولدت مبارک

بار پروردگارا !

                                            اینک تو پناه دل خستگی هایم باش !

دیگر نمی دانم برای چه و برای چه کسی بنویسم ...

برای چشمانی که هیچ گاه از اشک سیراب نمی گردند....

برای لب هایی که سکوت مهمان همیشگی آن هاست...

برای دلی که در آرزوی سرآمدن انتظار دست و پا می زند ...

برای کسی که قطره عشقی که در کنج دلم جای گرفته بود به شوق نگاهش چکید .اما او آن را ندید ...

برای او که به دلتنگی من می خندید .

او که باور عشق من برایش سخت بود . در حالی که تمام غزل هایم برای او و چشمانش بود...

    برای او و چشمانی که در انتظار دیدارشان تا ابد چشم به راه مانده ام ...

ومن اینک ازهیاهوی واژه های زندگی ازمیان برگهای اوراق سرنوشت که سعی میکنندآهسته ورق بخورند

ازمیان پیچ وتاب کوچه های خاکی احساس دران سوی حسرت که به دنبال یک حس صمیمی می

گشتم سکوت رایافتم سکوتی که بابغضی آکنده ازجنون وفریاد همراه بودسکوتی که روشنتترین  واژه بود.

ومن شبی شاید امشب زیر نور این واژه می نشینم و برایت دعا میکنم